معرفی کتاب عصیانگر 

این کتاب فلسفی در سال 1951 منتشر شد و اثری کلیدی در دوره میانی کارنامه کامو است. متن با بررسی تاریخی مفهوم «عصیان» آغاز می‌شود؛ مفهومی که کامو آن را به‌عنوان واکنشی انسانی در برابر بی‌عدالتی و پوچی تحلیل می‌کند.
«عصیانگر» از جنجالی‌ترین و مهم‌ترین آثار فلسفی قرن بیستم است. کامو در این کتاب به نقد ایدئولوژی‌ها، خشونت انقلابی و نظام‌های توتالیتر می‌پردازد و مفهوم عصیان اخلاقی را به‌عنوان جایگزینی برای انقلاب معرفی می‌کند. انتشار کتاب باعث جدایی فکری عمیق میان او و سارتر شد. اثر در حوزه فلسفه سیاسی، مطالعات اخلاق و نقد ایدئولوژی نقش محوری دارد. نکته جالب، دامنه گسترده منابع تاریخی و ادبی است که کامو در نگارش کتاب به آن‌ها رجوع کرده است.