فریدریش نیچه

نیچه در ١٨٤٤، در نزدیکی لایپزیک، بدنیا آمد. او فرزند یک روحانی پروتستان بود که پیش از آنکه کودکش پنج ساله شود، درگذشت. در مدرسه تحت تأثیر اندیشه های یونانی و نیز هولدرلین شاعر قرار گرفت و خود به یک یونانی پرشور بدل گشت. بخاطر کلیسا، خداشناسی را بقصد فلسفه رها کرد و بدنبال ریچل از دانشگاه بن به دانشگاه لایپزیک رفت، جائی که گوته صد سال پیش از آن بعنوان دانشجو نامنویسی کرده بود. او گوته را همچون مرشد خویش برگزید، تحت افسون شوپنهاور قرار گرفت، افکار یونانیان و پیش از همه فیلسوفان پیش از سقراط و از جدیدها کسانی چون نوالیس، برنتانو، و هاینه را مطالعه نمود. در دوران خدمت نظامی زخمی که به سینه اش وارد آمده بود برایش دردسر آفرید و از خدمت معاف گردید. او درسهایش را در لایزیک بپایان رسانید و کرسی استادی فلسفه را در بازل، جائی که با یاکوب برکهارت همکار گردید، بدست آورد. پیش از ترک لایپزیک و در همانجا واگنر را دیده بود و در بازل نیز به خانه آنها نزدیک بود و انس و الفت شیفته واری با واگنر و کوزیما برقرار نمود: موسیقی همیشه برای او یک ضرورت بود. در دهسال بعدی، تندرستی اش بخطر افتاد و با آلمان پرستی رومانتیک و مسیحیت عرفانی واگنر بیگانه شد. او مجبور شد حرفه خویش را رها کند. در جریان دهسال بعدی، ۱۸۸۹ – ۱۸۷۹، در حالی که وطن، حرفه، یا خانه ای نداشت، از میگرن رنج می برد، و از اینجا به آنجا نقل مکان می کرد (گاهی شش یا هفت مکان در یک سال)، آثاری را که شهرت او را گشته اند، نوشت. در ۱۸۹۹، وضع روانیش یکباره درهم ریخت، و تا زمان مرگش بسال ۱۹۰۰ در وایمار و درحالی که خواهرش از او پرستار می کرد، دیوانه باقی ماند. منبع: ٦ متفکر اگزیستانسیالیست / ه. ج. بلاکهام / محسن حکیمی / نشر مرکز